شعر

اي ساربان؛ آهسته ران...‏‏

در وسعتِ شب سپيده اي آه كشيد
خورشيدِ به خون تپيده اي آه كشيد
آن لحظه كه زينب به اسارت ميرفت
بر نيزه سر بريده اي آه كشيد

ميلاد عرفان‏پور
‏* مصرع آخر شعر را كه ميخوانم، در ذهنم بلند ميخوانند:
سري به نيزه بلند است در برابر زينب/ خدا كند كه نباشد سر برادر زينب...اي واي من... امان از دل زينب...
‏‏* عنوان با توجه به يك نوحه قديمي ست كه در شام غريبان با نواي مخصوصي زمزمه ميشود و سوز خاصي دارد:‏
           شام غريبان حسين امشب است... ساربان! ساربان!
  ‏
          اين شتران را تو به تندي مران... ساربان! ساربان!
  ‏
          طفلِ يتيمي ز حسين گم شده... ساربان! ساربان!
  ‏
          قامتِ زينب ز غمش خم شده... ساربان! ساربان!‏

ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۰۲:۳۹ | مدير سايت
،
ارسال نظر
نام :
ایمیل :
سایت :
پیام :
خصوصی :
کد امنیتی :

جستجوگر

رمزینه بارکد

آمار

افراد آنلاين : 3
بازديد امروز : 248
بازديد ديروز : 2435
بازديد كل : 269287

سرویس وبلاگدهی فارسی یا پارسی رایگان