شعر

از اين‌روست كه...


براي چيدن گل سرخ، نه ارّه بياور، نه تبر !

سرانگشت ساده‌ي همان ستاره‌ي بي‌آسمانم ... بس ،
تا هر بهار به بدرقه‌ي فروردين ،
هزار پاييز پريشان را گريه كنم .

- هم از اين‌روست كه خويشتن را دوست مي‌دارم .

براي كُشتن من، نه كوه و نه واژه ،
اشاره‌ي خاموش نگاهي نابهنگامم ... بس .
تا معني از گل سرخ بگيرم و شاعر شوم .

- هم از اين روست كه ترا دوست مي‌دارم .

براي مُرده‌ي من، نه اندوه آسمان و نه گور زمين ،
تنها كابوس بي‌بوسهْ‌رفتنِ مرا از گفتگوي گهواره بگير.
من پنجه‌ي پندار بر ديدگان دريا كشيده‌‌ام

پس شكوفه‌كن اي نارون، ‌اي چراغ، اي واژه !
اين‌جا پروانه و پري به رويا‌ي مزمور ماه ،
دريچه‌اي براي دل من آورده‌اند .

- هم از اين روست كه جهان را دوست مي‌دارم .

                                                                   سيد علي صالحي


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۰۵:۵۶ | مدير سايت
،
ارسال نظر
نام :
ایمیل :
سایت :
پیام :
خصوصی :
کد امنیتی :

جستجوگر

رمزینه بارکد

آمار

افراد آنلاين : 5
بازديد امروز : 3550
بازديد ديروز : 2549
بازديد كل : 255644

سرویس وبلاگدهی فارسی یا پارسی رایگان