شعر

در دل جوانۀ اميد بايست كاشت

وقتي نفسِ زمين تنگ ميشود
وقتي دلِ من از تنگي زمين و زمان گرفته
كه خسته از خود شده و به كار نيست
به رويشِ سبزِ جوانه اي، خوش ميشوم
كه اميد را با همۀ كوچكي فرياد ميزند...
با خود ميگويم:
                 
پس من چرا؛ چُنين؟

!

دلنوشته ها(نجوا رستگار)

* تحت تأثير خواندن اين: "پشت ديواره هاي اضطرار/ جوانه هاي اجابت/ مي رويند"

ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۱۱:۵۹ | مدير سايت
،
ارسال نظر
نام :
ایمیل :
سایت :
پیام :
خصوصی :
کد امنیتی :

جستجوگر

رمزینه بارکد

آمار

افراد آنلاين : 4
بازديد امروز : 230
بازديد ديروز : 2435
بازديد كل : 269269

سرویس وبلاگدهی فارسی یا پارسی رایگان