شعر

بيگانه ام با خاك ِ خود!


از فتح ِ دوزخ آمدم، با گردبادي زين شده!
با يك بغل راز ِ مگو، از گربه يي نفرين شده!
خسته از انكار ِ چراغ، از سُجده كردن بر سراب!
تاريك ِ تاريك! تو بر اين شام ِ بي روزن بتاب!
بي گاه ام با اينه! بي گانه ام با خاك ِ خود!

با من بگو آغوش ِ تو، وقف ِ كدامين دشنه شد؟


اي از ترانه سرزده،
در اين سكوت ِ بي بلد!
آغوش بگشا رو به من،
تا سرزمين معنا شود!

از فتح ِ‌ دوزخ آمدم، از خاك ِ خاكستر شده!
از خاه يي بي خاره، با ياوه يي باور شده!
اُفتاده ام از روشني، در اين شبْ آلوده ديار،
باراني از فانوس را، بر قلب ِ تاريكم ببار!
من بي وطن تر از نسيم، بي خانه مان ُ در به در!
تن را از اين بنْ بست ِ كور، تا كشف ِ آزادي ببَر!

اي از ترانه سرزده،
در اين شكوت ِ بي بلد!
آغوش بگشا رو به من،
تا سرزمين معنا شود!●


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۲۰:۵۴ | مدير سايت
،
ارسال نظر
نام :
ایمیل :
سایت :
پیام :
خصوصی :
کد امنیتی :

جستجوگر

رمزینه بارکد

آمار

افراد آنلاين : 6
بازديد امروز : 2028
بازديد ديروز : 7909
بازديد كل : 268632

سرویس وبلاگدهی فارسی یا پارسی رایگان